-Ποιά ιστορία, παιδί μου;
-Την ιστορία του μυστικού του Μπέιμπελ Νταρκ.
-Υπήρχε κάποια γυναίκα.
-Πάντα το ίδιο λες.
-Υπάρχει πάντα μια γυναίκα κάπου,παιδί μου-κάποια πριγκίπισσα,κάποια μάγισσα,κάποια μητριά,κάποια γοργόνα,κάποια καλή νεράιδα,ή κάποια που είναι ωραία αλλά κακιά,ή είναι ωραία και καλή.
-Είναι αυτή ολόκληρη η λίστα;
-Υπάρχει και η γυναίκα που αγαπάς.
-Ποιά είναι αυτή;
-Αυτή είναι μια άλλη ιστορία.
(ΤΖΑΝΕΤ ΓΟΥΙΝTΕΡΣΟΝ)
photo by: Κώστας
Τι είδους ιστορία, παιδί μου;
Μια ιστορία με ευτυχισμένο τέλος.
Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα σε όλο τον κόσμο παιδί μου.
Δεν υπάρχει ευτυχισμένο τέλος;
Δεν υπάρχει τέλος.
( photo by DAVID J. NIGHTGALE)
“αντιγραφή”-ΚΩΣΤΑΣ
[Σκέψεις πάνω σε μια παράσταση που δεν συνέβη ακόμα]
…εγώ εσύ ο άλλος εμείς εσείς οι άλλοι ένας (κανένας 
όλοι …κ ξανά
«ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΣΥΜΠΑΘΕΙΑΣ»
Κωστής Παπαγιώργης
…«Στην ηθική ζωή», γράφει ο Μπαλζάκ, « όπως και στη σωματική, υπάρχει εισπνοή και εκπνοή. Η ψυχή έχει ανάγκη να ρουφήξει τα αισθήματα μιας άλλης ψυχής, να τα αφομοιώσει και να τα ξαναβγάλει έξω πιο πλούσια. Χωρίς αυτό το ωραίο ανθρώπινο φαινόμενο, η καρδιά δεν έχει ίχνος ζωή∙της λείπει ο αέρας, υποφέρει και μαραίνεται».
…Συμπάθεια σημαίνει αφήγηση, και μάλιστα διττή. Από την μια τα εξωτερικά γεγονότα, από την άλλη η εσωτερίκευση – ήτοι η δεύτερη αφήγηση –του αποδέκτη. Σε όλα τα ανθρώπινα, η συμπάθεια ανθεί σαν εσωτερίκευση και οικειοποίηση μιας έξωθεν ιστορίας, σαν αφήγηση πάνω σε αφήγηση. Αποκλείεται ένας άνθρωπος να ακούσει κάτι και να μην το ζήσει αυτομάτως και στοιχειωδώς σε δικό του χώρο και χρόνο. Του διηγούνται ένα ταξίδι στην Αφρική και παρευθύς έχει φύγει για την Αφρική∙του διηγούνται μια πυρκαγιά και στην στιγμή έχει σκηνοθετήσει μέσα του μια δική του πυρκαγιά, ένα δικό του κίνδυνο, μια δική του δυστυχία∙του μιλάνε για ένα παλιόμουτρο και, άγνωστο πως, αυτοσχεδίως έχει γίνει κιόλας μαλλιά κουβάρια μαζί του. Η διυποκειμενικότητα εμφανίζεται πάντα διττογραφική∙ κάθε εκπεφρασμένο νόημα προκαλεί μιαν αλληλοτυπία που δεν μπορεί να κατανοηθεί χωρίς το αμοιβαίο ρεύμα των συμπαθητικών αντιδράσεων.
…Στην ουσία δεν υπάρχει «ξένο» βίωμα. Από την πλέον τετριμμένη πραγματικότητα ως το πιο αποτροπιαστικό κακούργημα, νιώθουμε ανομολόγητα να μετέχουμε χωρίς καμιά δυσκολία. Εν σπέρματι είμαστε όλοι οι άλλοι, εν σπέρματι έχουμε διαπράξει τα πάντα, εν σπέρματι όλοι είναι σαν κι εμάς. Αν ο άνθρωπος αποδεικνύεται καθρέφτης του ανθρώπου, καλός αγωγός καθετί ανθρώπινου, είναι γιατί στα πάντα νιώθει να αφυπνίζεται η φύση του. Τι άλλο δήλωνε η ρύση του Τερέντιου: είμαι άνθρωπος και τίποτα το ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο!
(posted by: Σοφία Κ)
photo by: Willy Ronis
Ιστορίες ανθρώπων.
Λόγια ανθρώπων.
Διαβάζω.
Λέξεις - πολλές – στη σειρά – φράσεις …
… εικόνες – μνήμες
ζωντανά τοπία μικρών κολάσεων.
κ πάλι λέξεις – πάνω σε χαρτί λέξεις στη σειρά,
καινούργιες φράσεις…
τώρα.
κάποια δάκρυα που χάθηκαν επειδή κανείς δεν ήταν εκεί να συμπονέσει κ η στιγμή χάθηκε…
… … …
κ έρχονται πάλι λέξεις
να πουν την ιστορία
για να ξορκιστεί η λήθη
να ξορκισθεί ο θάνατος της στιγμής που παρήλθε
και μας έκανε καινούργιους.
Καμιά φορά δεν υπάρχει ιστορία
- πολλές λέξεις όμως –
για να καλύψουν την απουσία της ζωής που κανείς δεν θυμάται.
Θα είμαι εδώ όταν συμβούν όλα
θα πω τις λέξεις με ολοκάθαρες γαλάζιες κηλίδες ειλικρίνειας.
Θα θυμόμαστε ο ένας τον άλλον για μια στιγμή
μετά θα ξεχαστούμε αλλά πάντα θα θυμόμαστε - τη στιγμή.
( κοιμήθηκα … κ ωχ θεέ μου … ξέχασα να ξυπνήσω! )
Τέλη Αυγούστου 2007
Ιστορίες ανθρώπων
Πρώτη ιστορία
Gwen de Freitas (ποινή φυλάκισης 18 χρόνια)
«Είμαι ήδη 4 χρόνια στη φυλακή για το φόνο του άντρα μου. Κατηγορήθηκα μαζί με τον αδελφό μου – στην πραγματικότητα ο αδελφός μου τον σκότωσε και εκτίει ισόβια κάθειρξη. Εγώ είμαι μέσα ως συνεργός. Με βίασαν για πρώτη φορά όταν ήμουν 5 ετών. Μετά με βίαζε συνέχεια ο άντρας μου. «Άλλωστε, απολαμβάνεις το σεξ από τα 5 σου!» μου έλεγε συνέχεια. Βίασε και τον γιό μου. Το έμαθα μόλις πριν από δύο χρόνια. Ζούσαμε με το φόβο. Γυρνούσε σπίτι και μας κλείδωνε όλους μέσα. Τα παιδιά έτρεμαν κυριολεκτικά από το φόβο τους. Όσες φορές προσπάθησα να πάω στην αστυνομία, με οδηγούσε έξω από το σπίτι και μου κολλούσε το όπλο στο κεφάλι ή μου το έβαζε μέσα στο στόμα. Το βράδυ πριν τον σκοτώσει ο αδελφός μου με είχε βιάσει. Ήταν πολύ ζηλιάρης. Αν με κοιτούσε κανείς στο δρόμο, ήθελε να του επιτεθεί. Όταν γυρνούσαμε σπίτι, ορμούσε σ’ εμένα. Όλα ξεκίνησαν 8 μήνες μετά το γάμο μας. Στην αρχή ήταν ο πιο γλυκός άνθρωπος στον κόσμο. Ζήλεψε για κάποιο λόγο και με χτύπησε. Μετά ζήτησε συγγνώμη κι εγώ σκέφτηκα πως δεν θα ξαναγίνει. Όμως, γινόταν όλο και συχνότερα – και όλο και χειρότερα. Χτυπούσε εμένα, φώναζε και χτυπούσε τα παιδιά. Και τα έκανε όλα νηφάλιος. Δεν έπινε, δεν κάπνιζε, δεν έπαιρνε ναρκωτικά. Δεν το έχω μετανιώσει που πέθανε. Ωστόσο, έχω ζητήσει συγγνώμη από τη μητέρα του, από τα παιδιά μου, από όλους. Δεν ήταν σωστό να πάρω το νόμο στα χέρια μου. Όμως ήμουν τόσο εγκλωβισμένη τότε. Τώρα είναι διαφορετικά. Είμαι πολύ πιο δυνατή κι έχω μάθει να συγχωρώ.»
(απλώς μια συνέντευξη από Κυριακάτικη εφημερίδα ) – έτσι περνούν οι Κυριακές, διαβάζω ξυπνάω - και ξανακοιμάμαι. Θυμάμαι ότι ίσως το ξαναέζησα κι εγώ αυτό – τρομάζω και ξανακοιμάμαι.
(Σοφία Κ)
Οι μοναχικές ταφές
Διαβάζοντας ξανά τα λόγια των ευαγγελίων για την ταφή του Χριστού, τις γυναίκες που τον άλειψαν με έλαιο και μύρο, θυμήθηκα ένα μονόστηλο που δημοσιεύτηκε προ μηνός στις εφημερίδες. Ένας άντρας 35 χρόνων βρέθηκε νεκρός πίσω από το άγαλμα του Τρούμαν, σε μια βραγιά πίσω από τα καλλωπιστικά φυτά, σε κατάσταση αποσύνθεσης. Ήταν εκεί νεκρός επί ένα μήνα και κανείς δεν το είχε προσέξει. Η ταφή του ήταν συνοπτική και ανώνυμη. Πιθανολογώ ότι δεν τον έθαψαν σε τάφο με σταυρό - τι να γράψουν πάνω;
Στο Άμστερνταμ, όπου η Δύση ζει το βαθύ της γήρας, όταν βρίσκουν κάποιο από τα χιλιάδες ”ανεξάρτητα” παιδιά της πεθαμένο, εγκαταλειμμένο από όσους το ήξεραν, υπάρχει μια ομάδα από Ολλανδούς ποιητές που πάει και ακολουθεί την κηδεία του. Τοποθετεί λουλούδια στο χώμα (υπάρχουν σε αφθονία εκεί), κι από τα ρούχα, το όνομα, την ιδιότητα του πεθαμένου προσπαθεί να καταλάβει τη κουλτούρα του, και να παίξει κάποιο ανάλογο τραγούδι. Ο άνθρωπος που εμπνεύστηκε αυτή τη χειρονομία, ο ποιητής Frank Starik, καμιά φορά γράφει λίγους στίχους και τους λέει για την περίσταση. Τις προάλλες βρήκε το σώμα ενός άντρα 43 ετών, που είχει αυτοκτονήσει σε μια σοφίτα, παρατημένο δύο βδομάδες. Το έθαψαν με αληθινή λύπη. ” Θελήσαμε να του δώσουμε ένα ίχνος στη ζωή, να τον προφυλάξουμε από την αναξιοπρέπεια μιας ερημικής ταφής “, είπε στον Independent τη Δευτέρα.
Ο Δήμος του Άμστερνταμ βρίσκει κάθε μήνα περίπου 250 ανθρώπους πεθαμένους εν κρυπτώ. Οι πιο πολλοί δίχως συγγενείς και φίλους. Ντόπιοι και ξένοι - άνθρωποι που ήρθαν εδώ να βρουν δουλειά ή να ζήσουν τον έκδοτο ηδονισμό. Σε αυτές τις περιπτώσεις καλούνται οι ποιητές. Για να υπάρξει τουλάχιστον ένα σωστό αντίο. Λίγα χιλιόμετρα πιο κει, στο Βέλγιο, σχεδόν μετά βίας μαζεύουν το πτώμα και το αποτεφρώνουν. Εδώ οι ποιητές προσπαθούν να υπερασπιστούν αυτό που ήδη από τον Όμηρο αποτελεί ένα κορυφαίο χαρακτηριστικό του (αξιοπρεπούς) ανθρώπου: να θάψει και να κλάψει τους νεκρούς του.
Στην ψιλογιάπικη Ελλάδα, αυτές οι χειρονομίες φαίνονται τώρα άχρηστες, αν όχι ύποπτες. Μόνο ορισμένοι, που ζουν μόνοι, πολύ μόνοι, ενδεχομένως νιώθουν τη σάρωση της φρίκης. Ο υψηλός συμβολισμός του χεριού που κλείνει τα μάτια του αγαπημένου του, δε λέει και πολλά πράγματα.
Ακόμα και ο μεγάλος μάρτυρας αξιώθηκε μια αξιοπρεπή ταφή. Όλο και περισσότεροι πηγαίνουν στην Αθήνα σαν το σκυλί στο αμπέλι.
Στάθης Τσαγκαρουσιάνος
Πηγή: Ελευθεροτυπία, 15 / 04 / 2006
